سلام 

نمیدونم شما مادرای مجرد هم همین حس و حال دارید یا نه ؟

شایدم من بخاطر دور بودن از خانوادم و اینکه اینجا هیچ کسیو ندارم بیشتر لمسش کردم .....

یکی از بزرگترین نگرانیام اینه که اگر من یه بلایی سرم بیاد خدایی نکرده پسرم کی میفهمه؟ چه بلایی سرش میاد؟ کی میدونه که تنهاست؟کیو خبر کنه ؟ تا برسن بهش چی میشه/ و هزار ویک فرو خیال دیگه ......

همیشه و همیشه فقط بخودش میسپارم خودمو یکم آروم میشم

و اینکه باید یه جاییو پیدا کنم تا حامی ما باشه ؟ اما کجا واقعا ؟دولت همچین امکاناتی مهیا کرده؟؟؟؟؟